<center>merhaba arkadaşlar..ben de hikayemi paylaşmak isterim..diyabetle tanışmam 8 yaşında oldu. aradan tam 24 yıl geçti ve hala peşimi bırakmadı. çok sevdi beni kerata:) o zamanlar pompa, ins kalemi neredeee! küçük metal bir kutuda cam şırıngayı kaynatırdı annem. iğnenin de maşallahı vardı hani.. kalem insülinler, insülinin icadı kadar sevindirici. diyabetlilere özgürlüğünü verdi diye düşünüyorum. 24 yılı bir sürü hipoglisemi vakası dışında sadece retinopati ile kurtardık. inşaallah onunla da kalır. diyabetim, eğitim hayatıma mani olmadı çok şükür. ünv eğitimimden sonra alanımda yüksek lisans ve doktoramı da yaptım.bir de üstüne çocuk yaparsam süper olacak:) işin şakası bir yana diyabetle bir çocukluk ve gençlik geçirdim. ve şunu anladım ki o aslında bir tür insan süzgeci.. herkesin size yanaşmasına izin vermiyor. gönlünüzü herkese kaptırmanıza da izin vermiyor o.. sadece sizi ve kendisini kabul eden birisine "evet" diyor:)açık açık yazamasam da anlayan anladı sanırım. sevgili eşimden önce o süzgeçten geçmek isteyenler oldu ama diyabetimi ve beni çok üzdüler. çok şükür ki ilahi adalet var:) şimdilerde diyabetle beraber annelik sürecine hazırlanıyoruz. dilerim herşey yolunda gider ve size iyi haberler vermek nasib olur. Nasreddin hoca misali bizi tek bizim gibiler anlar. bu yüzden gönülden dualarınızı bekliyorum. sevgiler:)</center>
# Konu DüzetLenmiştir ...
